طریقت رفاعیه در آسیای صغیر (تحقیق در تاریخ، آرا، آداب و روابط آن با دیگر فِرق) | ||
| مطالعات عرفانی | ||
| دوره 21، شماره 2 - شماره پیاپی 42، اسفند 1404، صفحه 89-112 اصل مقاله (920.41 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22052/se.2026.115396 | ||
| نویسندگان | ||
| هادی صادقی* 1؛ اسدالله واحد2 | ||
| 1دانشآموختۀ دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه تبریز | ||
| 2استاد زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه تبریز | ||
| چکیده | ||
| طریقت رفاعیه، منسوب به ابوالعباس احمد رفاعی (م 578 ه.ق)، یکی از جریانهای مهم تصوف در جهان اسلام است که برای اولین بار در مناطق عربنشین مانند عراق، سوریه و مصر گسترش یافت و سپس در قرن هفتم به آسیای صغیر راه پیداکرد و در دوره سلجوقی و اوایل عثمانی پیروان بسیاری در آسیای صغیر(آناتولی) بهدستآورد. پیروان رفاعیه با نمایشهای شگفتانگیز مانند خوردن آتش و مار، سماعهای پر شور و ذکرهای خاص، توجه عامه و حاکمان را جلب میکردند. این طریقت در آناتولی با فرق دیگری مانند اهل فتوت، قلندریه، مولویه، حروفیه و بکتاشیه در تعامل بود. این پژوهش با هدف بررسی آرا، آداب و تعاملات رفاعیه با دیگر فرق عرفانی در آسیای صغیر(آناتولی) انجام گرفته است. در این تحقیق بر آنیم بعد از استخراج برخی از آرا و آداب عرفانی طریقت رفاعیه از منابعی چون مناقبالعارفین و سفرنامۀ ابن بطوطه و برخی از رسالات رفاعی و فتوتنامهها به نقد و بررسی برخی از این آرا پرداخته و سپس مقایسهای تطبیقی پیرامون تعامل این نحله با دیگر فرق عرفانی عصر داشتهباشیم و از این طریق به حقیقت و ماهیّت این طریقت در آسیای صغیر نایل شویم. نتایج و یافتههای تحقیق نشان میدهد که رفاعیه با وجود داشتن ریشۀ عربی، در محیط فرهنگی آناتولی که تحت سیطرۀ تصوف ایرانی بود، نتوانست به حیات مستقل خود ادامه دهد و در جریانهایی چون اهل فتوت و بکتاشیه جذب و هضم شد. با این حال در دیگ پرجوش تصوف آناتولی، کم و بیش تأثیرات قابل توجهی برجای گذاشت. | ||
| کلیدواژهها | ||
| : طریقت رفاعیه؛ احمد رفاعی؛ آسیای صغیر؛ تصوف اسلامی؛ اهل فتوت | ||
|
سایر فایل های مرتبط با مقاله
|
||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 75 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 33 |
||
