بررسی سندی و متنی روایت «کَانَ جِبْرِیلُ ینْزِلُ عَلَى النَّبِی بِالسُّنَّةِ» | ||
| حدیث پژوهی | ||
| مقاله 4، دوره 17، شماره 1 - شماره پیاپی 33، شهریور 1404، صفحه 81-106 اصل مقاله (1.24 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22052/hadith.2023.248744.1295 | ||
| نویسندگان | ||
| مهدی حیاتی1؛ محمد حسن رستمی* 2؛ عباس اسماعیلی زاده3 | ||
| 1استادیار گروه معارف اسلامی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران | ||
| 2دانشیار گروه علوم قرآن و حدیث، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران (نویسنده مسئول) | ||
| 3دانشیار گروه علوم قرآن و حدیث، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران | ||
| چکیده | ||
| برخی سخنان رسول اکرم2 را اجتهاد آن حضرت میدانند و برخی سخنان ایشان را وحی میدانند. یکی از دلایل روایی مورد استناد گروه دوم روایت «کَانَ جِبْرِیلُ ینْزِلُ عَلَى النَّبِی2 بِالسُّنَّةِ، کَمَا ینْزِلُ عَلَیهِ بِالْقُرْآنِ» است. این پژوهش به روش توصیفیتحلیلی و براساس منابع کتابخانهای صورت پذیرفته و به بررسی سندی و دلالی این روایت پرداخته است. هدف از این پژوهش تبیین دلایل قرآنی و روایی وحیانی بودن سنت نبوی در خلال بررسی روایت مذکور است؛ اما با قراین درونمتنی تقویت میشود که روایت سخن تابعی بوده و کلام رسول اکرم2 نیست. نتایج پژوهش عبارت است از اینکه سخنان رسول اکرم2 اجتهاد شخصی ایشان نبوده و همانگونه که قرآن کریم از جنس کلام وحیانی است، جزئیات و تفاصیل شریعت در قالب سنت و سیرۀ آن حضرت نیز بهصورت وحی به ایشان داده شده است. این دریافتهای وحیانی با تعابیری همچون «وحی لیس بقرآن»، «وحی السنه»، «وحی غیر قرآنی»، «وحی غیرمتلوّ» در آثار فریقین از آن یاد شده است، ولی تعبیر «وحی بیانی» گویاتر است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| سنت؛ وحی بیانی؛ وحی قرآنی؛ مصحف امام علیt | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 945 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 251 |
||