استمرار سنتهای شعر عرفانی گذشته در شعر عرفانی معاصر | ||
| مطالعات عرفانی | ||
| مقاله 6، دوره 19، شماره 1 - شماره پیاپی 37، شهریور 1402، صفحه 111-164 اصل مقاله (708.47 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله علمی -ترویجی | ||
| نویسندگان | ||
| مریم حسین آبادی1؛ مهدی ملک ثابت* 2؛ یدالله جلالی پندری3 | ||
| 1دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه یزد | ||
| 2استاد گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه یزد (نویسندۀ مسئول) | ||
| 3استاد گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه یزد | ||
| چکیده | ||
| شعر عرفانی کلاسیک فارسی از ابیات پراکندۀ بایزید و حلاج و ابوسعید گرفته تا منظومههای منسجم سنایی و عطار و مولوی در بیان مبانی و معارف عرفان و تصوف مثل دیگر انواع ادبی در بخشهای زبان، صورت و مضمون ویژگیهایی دارد که بهتدریج و بر اثر عوامل متعدد به سنتهای مستمر آن مبدل شدهاند. شعر عرفانی فارسی در دنیای مدرنِ مادیِ معاصر برخلاف انتظار، هم در جریان سنتگرا و هم در جریان نوگرا، تداوم یافت و در بیان مبانی و مضامین عرفانی از سنتهای شعر عرفانی کلاسیک فارسی تأثیر پذیرفت. سنتهای محتوایی شعر عرفانی کلاسیک اعم از مبانی معرفتی و مبانی مشی عملی صوفیه، در شعر عرفانی معاصر از دورۀ مشروطه تا انقلاب اسلامی نیز بخش عمدهای از محتوا را به خود اختصاص دادهاند و گاه در بیان، با کمترین تغییر در قیاس با آنچه قدمای عرفا گفتهاند، تکرار شده و استمرار یافتهاند. سنتهای زبانی شعر عرفانی کلاسیک اعم از کلمات، ترکیبات و تصاویر در شعر عرفانی معاصر از دورۀ مشروطه تا انقلاب اسلامی نیز بهدفعات و غالباً بعینه تکرار شده و استمرار یافتهاند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| شعر عرفانی کلاسیک؛ شعر عرفانی معاصر؛ سنتهای محتوایی شعر؛ سنتهای زبانی شعر | ||
| مراجع | ||
منابع
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,830 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 505 |
||
