۱. احمدی، بابک (۱۳۹۱)، حقیقت و زیبایی، تهران: مرکز.

۲. امینی، عبدالله و شاقول، یوسف (۱۳۹۰)، «مفهوم بازی نزد گادامر به مثابۀ بدیلی برای آگاهی زیباشناختی»، مجلۀ پژوهش‌های فلسفی، سال پنجم، شمارۀ ۹، ۱۷ـ۴۲.

۳. بالو، فرزاد و رضاپور، رضا (۱۴۰۰)، «بررسی ساحات تفسیر زمینه‌زدایانۀ ابوسعید در اسرار التوحید»، فصلنامۀ ادبیات عـرفانـی و اسطوره‌شنـاختی، سال هفدهم، شمارۀ ۶۴، ۸۹‌ـ۱۱۵.

۴. پالمر، ریچارد (۱۳۹۵)، علم هرمنوتیک، ترجمۀ محمدسعید حنایی کاشانی، تهران: نی و هرمس.

۵. خاتمی، محمود (۱۳۹۴)، مدخل فلسفه غربی معاصر، تهران: علم.

۶. زرین‌کوب، عبدالحسین (۱۳۷۹)، جستجو در تصوف ایران، تهران: امیرکبیر.

۷. شفیعی‌کدکنی، محمدرضا (۱۳۸۵)، چشیدن طعم وقت از میراث عرفانی ابوسعید ابوالخیر، تهران: سخن.

۹. صفایی، علی و همکاران (۱۳۹۲)، «شیوه‌های تربیت مرید از نگاه ابوسعید (با تکیه بر اسرار التوحید)» ، مقالۀ ارائه‌شده در گردهمایی انجمن ترویج زبان و ادب فارسی ایران در دانشگاه زنجان، بازیابی‌شده در وب‌سایت www.sid.ir

۱۰. طباطبایی، سید محمدحسین (۱۳۷۴)، ترجمۀ تفسیر المیزان، جلد۱۳، ترجمۀ سید محمدباقر موسوی، قم: جامعه مدرسین حوزۀ علمیۀ قم، دفتر انتشارات اسلامى.

۱۱. عطار نیشابوری، فریدالدین (۱۳۸۳)، تذکرة الاولیا، ویرایش رینولد آلن نیکلسون، تهران: اساطیر.

۱۲. فروغی، محمدعلی (۱۳۹۰)، سیر حکمت در اروپا، تهران: زواره.

۱۳. کانت، ایمانوئل (۱۳۹۳)، نقد قوه حکم، ترجمۀ عبدالکریم رشیدیان، تهران: نشر نی.

۱۴. کورنر، اشتفان (۱۳۹۴)، فلسفۀ کانت، ترجمۀ عزت‌الله فولادوند، تهران: خوارزمی.

۱۵. محمد بن منور (۱۳۹۷)، اسرار التوحید فی مقامات الشیخ ابی سعید، تصحیح محمدرضا شفیعی‌کدکنی، تهران: آگه.

۱۶. نصر، سیدحسین (۱۳۸۹)، هنر و معنویت اسلامی، ترجمۀ رحیم قاسمیان، تهران: حکمت.

۱۷. واعظی، احمد (۱۳۸۰)، درآمدی برهرمنوتیک، تهران: مرکز نشر پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی.

۱۸. واینسهایمر، جوئل (۱۳۸۱)، هرمنوتیک فلسفی و نظریۀ ادبی، ترجمۀ مسعود علیا، تهران: انتشارات ققنوس.

۱۹. هایدگر، مارتین (۱۳۹۴)، سرآغاز کار هنری، ترجمۀ پرویز ضیاء شهابی، تهران: هرمس.

20. Audi, Robert (1999), The Cambridge dictionary of philosophy, Cambridge university press.