تحلیل انتقادی روش فقهالحدیثی سیوطی در تنویر الحوالک | ||
| حدیث پژوهی | ||
| مقاله 8، دوره 14، شماره 2 - شماره پیاپی 28، آذر 1401، صفحه 197-224 اصل مقاله (895.85 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22052/hadith.2021.242936.1064 | ||
| نویسندگان | ||
| مهدی پیچان1؛ نهله نهله غروی* 2؛ انسیه سادات اسکاف1 | ||
| 1دانشجوی دکتری گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران | ||
| 2استاد گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| تنویر الحوالک شرح مختصر سیوطی بر موطأ مالک است. سیوطی بهطور عمده در این اثر به شرح و بسط مفهوم متن احادیث پرداخته است؛ ازاینرو میتوان نوشتۀ مذکور را مجموعهای فقهالحدیثی به حساب آورد. شناخت فقهالحدیث ثمرۀ سایر علوم حدیث بوده و آگاهی از شیوۀ پیشینیان بهخصوص شارحان جامعنگاری همچون سیوطی در فهم احادیث میتواند به تصحیح یا تعمیق فهم ما بینجامد. لذا این جستار درصدد است با استفاده از روش توصیفیتحلیلی به واکاوی انتقادی روش فقهالحدیثی سیوطی در تنویر الحوالک بپردازد. بهرغم آنکه سیوطی تلاش کرده تا روایات موطأ را در زمرۀ روایات صحیح جلوه دهد، توجه به اوضاع نابسامان نقل و نگارش حدیث و شکلگیری روایات جعلی فراوان در زمانۀ مالک و تجدیدنظرهای مکرر وی، نمایانگر آن است که حتی آخرین نسخۀ موطأ نیز انتخاب نهایی و قطعی مالک نبوده است. اشتمال موطأ بر روایات موقوف و مقطوع و عنایت به عدم حجیت آراء و فتاوای صحابه و تابعین، دلیل دیگری بر بطلان دیدگاه سیوطی است. وی پس از طرح مباحث سندی، از طرق گوناگون به شرح احادیث پرداخته است. طرح مباحث بلاغی و توجه به مفاهیم حقیقت و مجاز و دوری از تجسیم و ظاهریگری، جمع میان احادیث متعارض تا حد امکان و اندک شمردن مصادیق وقوع نسخ، عدم رعایت انصاف در تبیین مسائل کلامی مانند مسئلۀ ارث گذاشتن انبیا و بهره نیافتن کافی و وافی از آیات قرآن در شرح احادیث از جمله محاسن و معایب روش فقهالحدیثی سیوطی است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| موطأ؛ تنویر الحوالک؛ مالک بن انس؛ سیوطی؛ فقهالحدیث؛ فهم حدیث | ||
| مراجع | ||
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 799 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 609 |
||
