تحلیل اصول فضایی و الگوگزینی بهینه در معماری الگوگرای معاصر ایران، بررسی موردی: سازمان میراث‌فرهنگی کشور، حسین امانت | ||
| مطالعات معماری ایران | ||
| مقاله 8، دوره 6، شماره 11، 1396، صفحه 145-168 اصل مقاله (2.58 M) | ||
| نویسندگان | ||
| مهدی حمزه نژاد؛ مهسا رادمهر* | ||
| دانشکده معماری و شهرسازی | ||
| چکیده | ||
| طراحی معماری الگوگرا گرایشی با تأکید بر شناخت، تداوم و الهام از الگو‌ها در ساختار‌های نوین، جایگاه بالایی داشته و معماران برجستهای همچون اردلان، امانت و سیحون تجربیاتی در آن دارند. این معماری با تأکید بر الگو‌های معماری می‌کوشد لایههای کالبدی و معنایی را در معماری جدید تداوم بخشد. شناخت این رویکرد از ابعاد گوناگونِ ضرورتِ تحقیق حاضر است؛ شناختی باتوجه‌به صحت و اصالت مضامین و تجلی آن در کالبد. نگارندگان این تحقیق در صددند با روش تحقیق تفسیری‌تاریخی، به شناخت پیوند معماری الگوگرا و معماری ایرانی نائل آیند و زمینۀ طراحی این گونه معماری و نقد نظری آن را فراهم آورند. بدین منظور، موجودیت فضایی معماری ایران و اهمّ اصول آن در حوزۀ فضایی با مراجعه به آرای صاحبنظران، مطالعه شده است. با بررسی معماری معاصر ایران، جریان‌های هویت‌گرایی در معماری معاصر شناخته شده است. سپس تعدادی از آثار الگوگرا با هدف شناخت پیوند الگو، منتخب و عملکرد کنونی موردتحلیل قرار گرفته و چگونگی تجلی شاخصها در الگو‌های منتخب بررسی شده است. به‌منظور دقت در پژوهش، بنای سازمان میراث‌فرهنگی کشور از این منظر موردارزیابی قرار گرفته است. نتایج مقاله نشان می‌دهد اول، دو گونه معماری با هویت شکلی و الگویی در معماری معاصر ایران در جریان است؛ دوم، طراح بنای میراث‌فرهنگی کشور، با نگاهی دوگانه در فرایند طراحی شکلی و الگویی، دو نظام فضایی (شهری و تکبنا) را با معماری نوگرا تلفیق کرده است. در کنار ظواهر قوی سنتی بنا، ارزشهای اصیل معماری ایرانی در تلفیقی با معماری نوگرا قرار گرفته و گسست‌هایی در روابط فضایی آن مشهود است. گسست‌هایی درنتیجۀ تلاش در ادغام درون و بیرون و ترکیب دو نظام فضایی مختلف که یکی ابهام و پویایی و دیگری وضوح و تمرکز را القا می‌کند. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| الگو؛ معماری الگوگرا؛ هویت‌گرایی؛ معماری پهلوی؛ سازمان میراث‌فرهنگی | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,769 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,890 |
||