دیدگاه و واکنش کلینی در خصوص رخداد غیبت با توجه به فضای گفتمانی عصر وی | ||
| حدیث پژوهی | ||
| مقاله 7، دوره 11، شماره 2 - شماره پیاپی 22، اسفند 1398، صفحه 177-198 اصل مقاله (537.75 K) | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22052/0.22.177 | ||
| نویسندگان | ||
| سید هادی دادگر؛ محسن احتشامینیا* | ||
| دانشگاه ازاد اسلامی | ||
| چکیده | ||
| شیخ کلینی که در دوران غیبت صغرا میزیسته است، بهسبب نوع نگاهش به امامت و در مواجهه با رخداد غیبت، برخوردی عادی و همراه با آرامش از خود بروز میدهد که آن، هم در تألیف کتاب کافی بازتاب یافته است و هم در عدم مراجعۀ کلینی به نواب امام زمانZ. کلینی که در عقلگرایی و اعتقاد به همراهی امام با کتاب و سنت و عدم تجاوز امام از آن دو، با جریان هشام بن حکم قرابت دارد، عدم دسترسی تعلیمی به امام، برای او ایجاد بحران و اضطراب نمیکرده است. وی با تبیین مفهومی عام با نام حجت که جامع مفهوم پیامبر2 و امامR بوده و همچنین با بیان جایگاه تکوینی حجت، این اعتقاد را بیان میکند که وجود امام(حجت) تکویناً ضرورت دارد و نه لزوماً تعلیماً و لازمۀ این ضرورت، دسترسی مستقیم به امام نیست که بدین وسیله، بحران عدم دسترسی به امام را که برای بسیاری از شیعیان آن دوران مطرح بوده، مدیریت کرده و پاسخ میدهد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| غیبت؛ کلینی؛ کافی؛ حجت؛ عقلمحوری؛ قرآنمحوری | ||
| مراجع | ||
نجاشی، احمد، رجال النجاشی، چ۶، قم: مؤسسة النشر الاسلامی، 1365ش. | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 619 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 527 |
||
