رویکرد محمد شحرور به سنّت و گسترۀ حجیت روایات | ||
| حدیث پژوهی | ||
| مقاله 1، دوره 11، شماره 2 - شماره پیاپی 22، اسفند 1398، صفحه 7-42 اصل مقاله (437.83 K) | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22052/0.22.7 | ||
| نویسندگان | ||
| شادی نفیسی؛ سعید بقری* | ||
| دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| محمد شحرور همچون غالب قرآنیون و نواندیشان معاصر عرب، به تحدید حجیت سنّت پرداخته است و سنّت را بهعنوان منبع تشریع(پس از قرآن) نمیداند. وی با نفی عصمت تکوینی، علم به غیب و معجزات نبوی و نیز با بیان اجتهادی بودن کلام پیامبر2 و عدم اتصال سنّت به وحی، به انکار مبانی اصلی حجیت سنّت اقدام کرده است؛ همچنین با تکیه بر نقد مصداقی و مجموعی موضوعات روایی به بررسی محتوایی روایات در این زمینه پرداخته است، اما در بررسی سندی روایات، فقط به نقد عدالت صحابه بهعنوان یکی از مبانی مهم(نزد عامه) توجه کرده است. شحرور با تقسیمی که از روایات با تکیه بر مقامهای پیامبر2 ارائه میدهد، حجم گستردهای از روایات را شخصی و غیرقابل تبعیت و تبعیت بخشی دیگر را تاریخمند دانسته است و تنها بخش اندکی از روایات که با تواتر عملی و نیز از طریق آیات قرآن به دست ما رسیدهاند، قابل تبعیت میداند. در این جستار با توجه به اهمیت موضوع و نیز تفاوت فاحش دیدگاه شحرور با رأی مشهور در این زمینه، دیدگاه وی بررسی شده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| محمد شحرور؛ سنّت؛ حجیت سنّت؛ نبوت؛ رسالت؛ طاعت؛ تاریخمندی | ||
| مراجع | ||
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,032 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 819 |
||
